در عصر حاضری که در پی گذر از آن هستیم ؛ تفکرات نقش تعیین کننده ای
برای ساختار دادن به چهارچوب روابط بین الملل را بازی می کند
.
در تمام نقاط دنیا ؛ کشور های کوچک و بزرگ در پی تداوم بخشیدن به قدرت
خود هستند و نگاهی عمیق نیز به افزایش آن دارند . تداوم قدرت و افزایش آن
میزان نقطه ی نفوذ هر کشوری را در عرصه ی سیاست بین الملل مشخص
می کند . افزایش و گسترش قدرت هر نظام سیاسی ؛ افزایش منافع ملی درون
مرزی و برون مرزی را برای هر کشوری به ارمغان خواهد آورد
.
ضریب نفوذ کشورها در تمام دنیا و فارغ از منطقه جغرافیایی آنها به عوامل
متعددی بستگی دارد . یکی از مهمترین این عوامل ایجاد رابطه پایدار با
کشورهای دارای قدرت منطقه ایی و جهانی است
.
این امر برای کشورمان ایران نیز غیر قابل اجتناب است
.
نوع سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در پی تغییر دولت در تابستان ۸۴
و جابجایی اصلاح طلبان با اصول گرایان در کاخ سعدآباد باعث شد روندی جدیدی
را برای دستگاه دیپلماسی ایران دیکته نماید
!
گرچه به ظاهر در گفتار مردان سیاست دستگاه های اجرایی کشورعدم تغییر
روابط سیاسی ایران با دیگر کشورها را مشاهده می نماییم اما ایجاد نقشه ی جدید
دیپلماسی برای کشور به عینه برای همگان قابل لمس و مشاهده است
.
متاسفانه در دستگاه سیاست خارجی ایران
( در تمامی دولت های دو دهه ی
اخیر یعنی دولت های سازندگی - اصلاحات و عدالت )
عادت سیاست امتیاز
بده و امتیاز بگیر
را برای خود غیر قابل تغییر جلوه داده است که این نوع
تفکر و نگاه در سیاست خارجی دولت نهم واضع تر به نظر می رسد
.
میزان قدرت یک کشور طبق شرایط بین المللی ؛ زمانی مشخص می گردد که
فاکتور امتیاز نده و امتیاز بگیر
را در آستین سیاست خارجی یک کشور پنهان
نگه داشته می شود و قابلیت اجرای آن زمانی فرا خواهد رسید که قدرت کشوری
در پی پس لرزهای تصمیمات خود و بحران های بین المللی از پایه ویران نشود
.
وجود قدرت های همراه و متحد بدون شک ضامن افزایش کفه ترازو به نفع
هر نظام سیاسی می گردد
.
در دوره ی دولت نهم سیستم نگرش دستگاه دیپلماسی کشورمان به سرعت
و با شتاب فراوان به سمت
وزنه های بی وزن در نظام بین الملل در حال
گسترش می باشد
.
افزایش روابط صمیمانه ؛ محکم و پایدار با کشورهایی همچون
ونزوئلا ؛ کوبا ؛
اتیوپی و حتی سوریه
و نیز دیگر کشورهایی که هیچ وزن سیاسی و اقتصادی در
نظام رئالیسم جهانی ندارند
برای کشورهایی همچون ایران که به شدت در پی هجوم
دیگر کشورهای سلطه طلب می باشد ؛ موقعیت عدم تحرک ایجاد کرده است
!
در فضایی که کشور سوریه در جملات رسمی ریئس جمهور خود پس از پیروزی
مجدد در انتخابات دوره ی جدید ریاست جمهوری ( در فضایی تک رقابتی ) ادعا
می نماید که سوریه قدرت منطقه ای است و دیگر کشورها موظف و مجبور به
احترام به این کشور هستند و سوریه باید به دنبال گرفتن حق خود از فضای حاکم
سیاست جهانی و افزایش قدرت خود باشد ؛ آیا فضا برای قدرت مانور قدرت
منطقه ایی ایران تنگ تر نخواهد شد ؟!؟
کشوری مانند سوریه که ایران در تفکرات استراتژیک منطقه ای خود دلیل رابطه
پایدار با این کشور را زمینه ای برای افزایش قدرت منطقه ای خود می داند اینک
خواهان پرچم داری قدرت در سطح منطقه می باشد
!!
سنگینی کفه ترازوی یک کشور در اثر گذاری در معادلات بین الملی علاوه بر
عوامل اقتصادی به ایجاد رابطه ی درست با کشورهای دارای ظرفیت سیاسی
بالا بستگی دارد .
گرچه روشن و واضع است که داشتن الگوی رابطه ی صحیح
با کشورهای سنگین وزن ؛ رشد و توسعه اقتصادی را در پی ایجاد فضای اقتصادی
هم سو برای کشور فوق به ارمغان می آورد اما باید این را نیز در نظر گرفت و به آن
فکر نمود که ونزوئلای دوست ؛ ثمره ای را که با خود به ارمغان آورده چیست ؟
آیا خدشه دار کردن روابط ایران با آلمان قدرت اقتصادی اروپا ؛ فرانسه ی قدرت
سیاسی اروپا ؛ ایتالیای قدرت فرهنگی اروپا
